:: Zamki »

:: Ogrodzieniec

Zamek ten położony jest na Górze Janowskiego 504 m n.p.m. wsród wapiennych skał o fantastycznych kształtach. Na przełomie XII i XIII wieku był tu wówczas gród drewniany strzegący granic Królestwa przed najazdami książąt czeskich i śląskich, W 1241 roku gród "Wilcza szczęka" został zniszczony przez Tatarów. Najstarsza wzmianka pochodzi z roku 1385 kiedy to Jan Długosz wymienia właściciela zamku - podczaszego krakowskiego Włodka z Ogrodzieńca. Właśnie to ród Sulimczyków na ruinach poprzedniego drewnianego grodu wybudował nowy murowany zamek gotycki. Do roku 1470 stanowił siedzibę rodziny Włodków. Kolejnymi nowymi właścicielami zamku zostali bogaci mieszczanie krakowscy Salomoniczowie, którzy odkupili zamek od rodziny Włodków. W roku 1523 za długi, dobra ogrodzienieckie przejął żupnik krakowski Jan Boner na krótko przed swoją śmiercią. Po śmierci Jana ogromną fortunę otrzymał w spadku bratanek, kasztelan krakowski Seweryn Boner, który w latach 1530 - 1545 na miejscu prawie całkowicie rozebranego zamku wzniósł wspaniałą rezydencję obronną. Po jego śmierci w roku 1562 zamek staje się własnością jego córki Zofii oraz jej męża Jana Firleja wojewody lubelskiego, którzy kontynuują rozbudowę zamku. Mimo swoich potężnych murów obronnych Ogrodzieniec zostaje zajęty przez wojska arcyksięcia Maksymiliana Habsburga pretendenta do korony polskiej w roku 1587. W roku 1655 zamek zostaje zajęty przez wojska szwedzkie, z rąk Szwedów oswobadza zamek kasztelan krakowski Stanisław Warszycki, który odkupuje go od Firlejów w roku 1669, przeprowadza remont uszkodzonych podczas walk murów oraz rozbudowuje przedzamcze. Jednak w roku 1709 po raz kolejny zamek pada ofiarą "Potopu szwedzkiego", tym razem Ogrodzieniec zostaje ograbiony i podpalony co powoduje jego zniszczenie. Zostaje częściowo odbudowany przez Męcińskich i jest w ich rękach do roku 1784. Następnym nowym właścicielem zamku zostaje podsędek krakowski Tomasz Jakliński, przez brak funduszy zamek popada w ruinę. Ostatnia mieszkanka zamku siostra Jaklińskiego, Mieroszewska opuściła do w roku 1810. Pozostawiony bez opieki zamek służył okolicznym mieszkańcom jako darmowe źródło materiałów budowlanych, przez co doprowadziło to do zupełnej ruiny. Dopiero w roku 1906 Polskie Towarzystwo Krajoznawcze wykupiło zamek z rąk prywatnych i przystąpiło do jego zabezpieczenia. Obecnie zamek jest trwale zabezpieczoną ruiną która jest udostępniona turystą do zwiedzania. Zachowane ruiny zamku dają wyobrażenie o potędze jaką stanowił zamek w latach swojej świetności.

- Kliknij by powiększyć :

:: Książ

O powstaniu zamku opowiada legenda, według której siedzibę wzniósł cesarski rycerz Funkenstein. Pierwsza udokumentowana wzmianka podaje, że w latach 1288-91 warownię w Książu odnowił i rozbudował Bolko I. Zbudowany na miejscu zniszczonego w 1283 roku gmach pełnił rolę strażnicy granicznej, położonej przy szlaku handlowym z Czech na Śląsk. Miał on wówczas nazwę Furstenberg. Po przeprowadzeniu przez Bolka I dworu z Lwówka do Książa obiekt ten pełnił funkcję centralnego, obok Świdnicy władzy monarszej aż do roku 1392. Kiedy umiera w roku 1368 Bolko Mały niedoczekawszy się swego następcy i związany umową z królem Czeskim Karolem IV, dobra książańskie przechodzą na własność króla Czech. Nazwę zamku zmieniono na Furstenstein. Po śmierci wdowy Bolka Małego - Agnieszki w 1392 roku zamek na mocy układów dynastycznych przechodzi we władanie króla Czeskiego Wacaława III Luksemburczyka, który budowlę przekazał na siedzibę starostów. 8 lat później zarządca Johann von Chotienitz odkupił Książ z rąk królewskich. W 1445 roku Herman von Czettritz poślubił wnuczkę Johanna von Chotienitza i został nowym właścicielem zamku. W 1463 roku zamek zajął król Czech Jerzy z Podiebradu, który osadził na nim swojego powiernika Birco von Nassiedel'a. Ten z kolei oddał Książ w dzierżawę braciszkom Schellendorf znanym na Dolnym Śląsku bandytom. "Działalność" okazała się tak dokuczliwa że w roku 1745 król Węgier i Czech Maciej Korwin podjął się ekspedycji karnej, której nie zrealizował bowiem szczęśliwie dla braciszków, Węgry zostały zaatakowane przez oddziały tureckie, co skłoniło go do powrotu. Wystraszeni zamieszaniem wokół swych poczyniań bracia obiecali poprawę, danego słowa jednak nie doczymali i w roku 1482 oddziały węgierskie i wrocławskie dokonały szturmu zakończonego sukcesem na zbójecką siedzibę. W nagrodę za zdobycie Książa Maciej Korwin przekazał warownię dowódcy wojsk węgierskich i wrocławskich Jerzemu von Steinowi. Po śmierci Macieja Korwina w 1490 roku obiekt trafił w ręce króla czeskiego Władysława Jagiellończyka, który sprzedał warownię Janowi von Scheilenbergowi. Syn Scheilenberga Jerzy oddał w 1503 roku dobra Piotrowi von Haugwitz, w zamian otrzymując Głubczyce. W roku 1508 zamek odziedziczył Jan von Haugwitz a rok później odsprzedał go Konradowi Hobergowi. Od tej chwili, aż do roku 1941 zamek pełnił rolę głównej siedziby jednego z najbardziej najbogatszych i najbardziej wpływowych rodów Śląskich. Podczas wojny trzydziestoletniej zamek był wielokrotnie zdobywany przez wojska saskie, szwedzkie i cesarskie. Po zakończeniu działań wojennych urządzenia fortyfikacyjne zostały rozebrane a w ich miejsce powstały ogrody. W roku 1705 zamek na własność otrzymał Ernest Maximilian von Hochberg, który zmienił renesansową rezydencję w prawdziwie bajkowy pałac.
Wspaniały zamek w Książu często podejmował znakomitych gości m.in: przyszłego prezydenta USA Johna Quincy Adams'a i króla Prus Fryderyka Wilhelma III nieco później bywali tutaj także: Car Mikołaj, cesarz Franciszek Józef, Winston Churchill. W roku 1907 rozpoczęto kolejną rozbudowę zamku. Wzniesiono tutaj monumentalną, utrzymaną w duchu renesansu część południowo - zachodnią zamku z dwiema narożnymi wieżami.

- Kliknij by powiększyć :

:: Pieskowa Skała

Położony na wyniosłej skalnej platformie której trzy zbocza stanowiły naturalną przeszkodę czyniąc go niedostępnego, znajduje się jeden z najpiękniejszych przykładów architektury renesansowej - zamek w Pieskowej Skale.
Nazwa zamku pochodzi od spolszczonej niemieckiej nazwy  " Peskenstein" lub od staropolskiego zdrobnienia imienia Piotr "Peszko".
W roku 1377 król Ludwik Węgierski daje zamek w dzierżawę Piotrowi Szafrańcowi. W kilka lat później król Władysław Jagiełło potwierdza tę darowiznę, od tej pory zamek stał się dziedziczną własnością rodu Szafraniec (Herb Starykoń). W XVI w. Pieskowa Skała staje się ośrodkiem i schronieniem zwoleników i propagatorów nauki Kalwina. Dzięki staraniom Hieronima Szafrańca oraz jego stryjecznego brata Stanisława powstała w 1578 roku wspaniała renesansowa rezydencja. Połączono wszytkie wolnostojące budynki zamkowe, dziedziniec o kształcie trapezu otoczono arkadowymi krużgankami ozdobionymi herbami i maszkaronami. Kiedy umiera bezpotomnie ostatni potomek z rodu Szafraniec - Jędrzej, zamek przechodzi w ręce Macieja Łubnickiego następnie w roku 1640 właścicielem zamku staje się starosta lanckoroński Michał Zebrzydowski. W czasie "potopu" szwedzkiego zamek z nie wyjaśnionych powodów został poddany po odparciu szturmu. Zdobywcy utrzymywali w nim przez dwa lata silną załogę powodując znaczną dewastację. Kolejny właściciel Jan Wielopolski były kanclerz koronny i starosta krakowski odrestaurował i wzmocnił uzbrojenie zamku po zniszczeniach wojennych. W czasie Powstania Styczniowego zamek był twierdzą powstańczą oddziałów Langiewicza. Jednak po ostrzale artyleryjskim Rosjanie szturmem zdobyli go obrabowali a następnie częściowo spalili. Prace usuwające zniszczenia oraz wzbogające obiekt o elementy neogotyckie prowadził w latach osiemdziesiątych Sobiesław Miroszewski. W latach 1903 - 1939 zamek pełnił funkcję letniskową. Okres II wojny światowej oszczędził mu większych zniszczeń a po jej zakończeniu prace konserwatorskie przywróciły mu dawny renesansowy wygląd.

- Kliknij by powiększyć :

:: Dobczyce

- Kliknij by powiększyć :